«
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ لَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ إِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ
- از آن خداست آنچه در آسمانها و زمين است و هر آينه اهل كتاب را كه پيش از شما بودند و نيز شما را سفارش كرديم كه از خدا بترسيد . » اين يك سفارش است و يك امر يا فرمان تنها نيست . زيرا امر گاه در كارى است كه به زيان مأمور باشد ، جز آنكه / 215 سفارش همواره براى مصلحت كسى است كه آن را مىشنود . سپس وصيتى است مشترك در ميان همه نسلهاى مسلمان زيرا از ارزشهاى كلى است كه با گذشت زمان تغيير نيابد .
تقوى ، به مصلحت و سود انسان است و نه به مصلحت و سود خدا زيرا خدا نه از تقواى شما متأثر مىشود و نه از كفرتان .
«
وَ إِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ غَنِيًّا حَمِيداً
- اگر هم كفر ورزيد باز هم آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است متعلق به خداست و اوست بىنياز و در خور ستايش . » خداوند غنى است زيرا مالك آسمانها و زمين است و در خور ستايش است زيرا قدرت خود را براى زيان رسانيدن به مردم به كار نمىبرد ، بلكه قدرت خود را در لطف به آنها و تفضل در حق آنها به كار مىبرد .
استعانت به خدا از خوف
[ 132 ] هر كس از خداوند استعانت جويد و در برابر فشارهاى زندگى مقاومت به خرج دهد و به وسوسههاى ترس كه او را به سوى گناه مىراند پاسخ نگويد ، براى خود جاى پاى و تكيهگاهى محكم تدارك ديده است .
«
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلًا
- و از آن خداست آنچه در آسمانها و زمين است و خدا كارسازى را كافى است . » براى دفاع از كسى كه از او يارى طلبيده و بر اساس تكيه بر او از بندگانش نهراسيده است .