[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 123 تا 126 ]
لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ وَ لا أَمانِيِّ أَهْلِ الْكِتابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً ( 123 ) وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً ( 124 ) وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلاً ( 125 ) وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطاً ( 126 )
/ 197
معناى واژهها
123 [ امانى ] : جمع امنيه است و آن ايجاد امن است در نفس از نظر برخوردارى از آن و اصل آن مفهوم تقدير مىباشد .
124 [ نقيرا ] : نقطهء كوچكى است كه در پشت هستهاى كه مىرويد به شكل گودى كوچكى وجود دارد .
125 [ خليلا ] : خليل ، برگرفته از « خلة » است كه به معناى محبت مىباشد يا مشتق از « خلة » است كه معناى نياز دارد و به مفهوم دوستى نيز به كار رفته است ، زيرا هر يك از دو دوست خلل دوستش را جبران مىكند و گفته شده از آن روى كه هر يك از دو دوست ، ديگرى را از اسرار خودش آگاه مىگرداند و گويى او در سويداى دل اوست .