[ مقدمة ]
با حاكميّت سلسلهء صفويه در اوائل قرن دهم هجرى در ايران و اعلام شيعه به عنوان مذهب رسمى كشور ، دانشمندان و علما با استفاده از شرايط جديد براى شناساندن و رواج هرچه بهتر و بيشتر مكتب تشيّع با همّتى بلند به احيا و تأليف و ترجمهء اثار شيعه به زبان فارسى پرداختند و در دسترس همگان قرار دادند .
پادشاهان صفوى براى تحكيم پايههاى حكومت شيعى خود ، و مردم مشتاق براى آگاهى از مسائل شرعى و فقهى و اعتقادات ناب بويژه بحث امامت و فضائل و مناقب ائمّهء اطهار عليهم السّلام كه در دوران خفقان و تقيّه بطور صريح بيان نشده بود ، از علما مىخواستند تا آنها را منتشر سازند .
دانشمندان شيعه نيز به اين درخواست پاسخ مثبت دادند و براى معرفى مكتب اهلبيت و معارف آل محمّد عليهم السّلام از هيچ كوششى دريغ نكردند و خدمات شايانى در اين راستا انجام دادند . حتّى براى جلوگيرى از افراط و تفريطهاى حاكمان تازه به قدرت رسيده علما به دربار صفوى راه يافتند تا بتوانند احكام