سوى ديگر اصل جواز است ، بنابراين آنچه كه تحريم آن ثابت شده است ، حرام و بقيه بر اصالت جواز باقى مىماند . . .
مؤيد جواز غناء در مراثى امام حسين عليه السّلام آن است كه گريه و اندوه در مصيبت آن حضرت ، مطلوب و مورد رغبت است و در آن ثواب بسيارى است و غناء به گريه و اندوه بيشتر كمك مىكند و از طرف ديگر غناء در مرثيهها هميشه در بلاد مسلمين از زمان بزرگان دين تا كنون متعارف بوده است بدون آنكه كسى انكار نمايد و عدم انكار آن غالبا بر جواز دلالت مىكند .
مؤيد ديگر جواز غناء در مراثى آن است كه نوحهخوانى با غناء جايز است و گرفتن اجرت بر آن صحيح است .
محقق صحيحهء ابو بصير « 1 » و روايت حنان بن سدير « 2 » و مضمره سماعه « 3 » را مؤيد جواز نوحهخوانى با غناء و اخذ اجرت بر آن ذكر كرده و نقد و بررسى مىكند و مىفرمايد :
ظاهر اين است كه در جواز نوحهخوانى زن بر فرض عدم مفسده ديگر ، مثل استماع اجنبى غير محرم و يا كذب و دروغ ، خلافى نيست و مؤيد آن عمل مسلمين از زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و حضرات معصومين عليهم السّلام تا زمان حال است ( و ردعى از اين عمل صادر نشده است . )
محقق پس از اندكى بحث پيرامون جواز نياحه و نوحهخوانى ، باز به اصل مطلب استثناى مراثى امام حسين عليه السّلام از حكم حرمت غناء پرداخته و مىنويسد :
مؤيد جواز غناء در مراثى امام حسين عليه السّلام آن است كه تحريم ، على الظاهر بر طرب اطلاق شده و به همين خاطر قيد مطرب آورده
هامش
( 1 ) . وسايل الشيعه ج 12 كتاب تجارت باب 17 من ابواب ما يكتسب به حديث 7 .
( 2 ) . همان مدرك حديث 3 .
( 3 ) . همان مدرك حديث 8 .