مقدمه
احمد بن محمد اردبيلى معروف به « مقدس اردبيلى » از فقهاى نامدار اماميه در قرن دهم هجرى است . او كه ملازم با شخصيتهايى چون مولى عبد اللّه يزدى و مولى ميرزاجان باعنوى بود ، با اقامتش در حوزهء نجف باعث رونق هرچه بيشتر اين مركز علمى شد . در محضر او شاگردان برجستهاى چون شيخ حسن صاحب معالم و سيد محمد صاحب مدارك ، امير فضل اللّه حسينى تفرشى ، امير علّام و ملا عبد اللّه تسترى تربيت شدند ، و آثار گرانبهايى در فقه از خود بجا نهاد كه معروفترين آنها « مجمع الفائدة و البرهان » در شرح « ارشاد » علامه حلى و « آيات الاحكام » است .
او كه براى استفاده از عمر گرانبهاى خويش و شاگردانش اهتمام داشت ، آنان را از پرداختن به مباحثى كه دخالت در اجتهاد ندارد و تحصيل آنها تضييع عمر است ، باز مىداشت و اگر مطالعه اثرى را به آنان سفارش مىنمود ، اين نكته را نيز يادآور مىشد . « 1 »
شخصيت علمى و آراء فقهى او مورد توجه و عنايت فقهاء و در معرض
هامش
( 1 ) . منتقى الجمان ، شيخ حسن بن زين الدّين شهيد ثانى ، مقدمه ، ج 1 ، ص 8 .