« خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست و مرزهاى مسلمانان را به عزت و قدرت خويش محكم گردان . . . و شمار آنان را افزون فرما ، و اسلحهء آنان را برّان بگردان ، و جماعت آنان را الفت عطا فرما ، و كارشان را تدبير فرما ، و آذوقهشان را پى در پى برسان ، و به تنهايى مشكلاتشان را كفايت نما ، و با يارى خود آنان را تقويت فرما ، و با صبر و استقامت يارى فرما . . . خدايا در هر ناحيهاى مسلمانان را در برابر مشركان عزت ببخش و با فرشتگان پياپى مدد برسان » .
امام باقر ( ع ) هم هرگاه مصلحت اقتضا مىكرد دانش و تخصص خود را در اختيار دولت اسلامى قرار مىداد . از جمله در ماجراى ضرب اولين سكه در زمانى كه قيصر روم عبدالملك مروان را تهديد به استفاده از كلمات نامناسب بر روى سكههاى رايج در سرزمينهاى اسلامى نموده بود ، « 1 » امام باقر به عبدالملك مروان توصيه كرد كه سكه بهنام خودش ضرب كند .
امام صادق نيز در زمان خلافت بنى عباس در برابر پراكندگى فرقهها و اختلافات بين امت اسلام ، به پيروان خويش دستوراتى بسيار خيرخواهانه صادر كرد . آن حضرت در مورد سلوك با
هامش
( 1 ) - قابل توجه است كه تا زمان حكومت عبدالملك مروان سكههاى امپراطورى روم در بين مسلمانان رايج بود . و هنوز مسلمانان اقدام به ضرب سكه نكرده بودند .