مبارك رمضان به منبر مىرفت و با بيانات شيواى خويش مردم را به دين و ايمان و پاكى دعوت مىنمود . « 1 » او در سال 1344 ه . ق . از راه عتبات عاليات به زيارت خانهء خدا مشرف شد . سال 1345 ه . ق . آن شهر را به قصد كاظمين و سامرا ترك كرد و پس از زيارت حرم امامان معصوم عليهم السلام در آن دو شهر از راه بصره وارد ايران شد . اين ايام مصادف با مبارزات حاج آقا نورالله و آقا نجفى از علماى اصفهان بر ضد حاكمان مستبدّ وقت بود و آيتالله بروجردى هم در اين ارتباط قبل از آن كه به وطن برسد ، در ميان راه قصرشيرين دستگير و به تهران احضار شد و مورد بازجويى قرار گرفت كه منجر به اقامت صد روزهء ايشان در تهران گرديد . وى بعد از رفع محدوديت ، به قصد زيارت حرم امام رضا عليه السلام عازم مشهد شد و پس از سيزده ماه اقامت در جوار امام هشتم ، به قم آمد .
مدتى هم در كنار بارگاه حضرت معصومه عليها السلام ميهمان بود و در نهايت به وطن خود بازگشت و با استقبال پرشور مردم بروجرد وارد اين شهر شد و تا سال 1363 ه . ق . در آن جا حضورى نافذ پيدا كرد . « 2 » او در اين مدت علاوه بر فعاليتهاى معمول حوزوى ، آثار عمرانى و آبادانى بسيارى از قبيل تأسيس و بازسازى مساجد ، مدارس ، وحسينيهها از خود به يادگار گذاشت . « 3 »
هامش
( 1 ) . زندگانى آيتالله بروجردى ، صص 102 و 103 .
( 2 ) . همان ، ص 104 ؛ مجلهء حوزه ، ش 43 و 44 ، صص 333 - / 337 .
( 3 ) . زندگانى آيتالله بروجردى ، صص 225 و 238 .