چنان ارج و مرتبه و جلال و عظمت و ستايش گستردهء مردمى دست پيدا نكرده ولى اين هم درست است كه آنها جز با برخوردارى از پارسايى و پرهيزكارى و دانش و شجاعت و اخلاق پسنديده به چنين مقام والايى نايل نگشتهاند .
آنها تنها به دليل نسب شريف خود ، ستايش و تحسين مردم را كسب نكردهاند ، رياضت و تهذيب اخلاقى و دورى از همهء علايق دنيوى ايشان نيز سهمى در اين ميان داشته است .
آنها ضمن مجالست با علما و بزرگان ، با فقرا نيز نشست و برخاست داشتهاند و با مستمندان بر سر يك سفره مىنشستهاند و ضمن هدايت مردم به سوى نور و زدودن غبار جهل و نادانى از ايشان ، در حدّ توان به يارى نيازمندان مىشتافتند و براى خود به اندكى بسنده مىكردند و بدين ترتيب به مصداقهاى زندهء اين شريعت گشاده دست و چراغ روشنىبخش راه محرومان شدند .
تاريخ بهترين گواه اين مدعاست چه نقش سترگى را كه فرزندان على ( ع ) در گسترش مفاهيم صحيح دين در جاى جاى سرزمين اسلام و ترويج فرهنگ صحيح اسلامى - درهر كجا كه اقامت گزيدند و سكونت اختيار كردند - انگشت مىنهد . اين سخن تنها بر اجداد بزرگوارىكه معانى والايى در جزيىترين بخشهاى زندگى خود ارايه دادند و تجسمى از فرمانهاى شريعت بودند منطبق نمىشود و شامل فرزندان و نوادگان ايشان و حتى پيروان و اطرافيان و شاگردانشان هم مىشود چنان كه نمايندهء واقعى آنها در محافل مختلف شده بودند .
اگر امت اسلامى تأملى در مواضع فرزندان و حتى نوادگان [ اهل بيت ( ع ) ] داشته باشد آنرا امتداد حقيقى رفتار و اخلاق و مواضع جد بزرگوارشان حضرت على بن ابىطالب ( ع ) مىيابد ؛ كسى كه خود برجستهترين ، بزرگترين و مهمترين شاگرد و
نزديكترين فرد به پيامبراكرم ( ص ) بهشمار مىرفت و با تأمل در اين مواضع ، امت به
اهل بيت در مصر ( فارسى ) — صفحة 17
مساهمون: السيد هادي الخسروشاهي
ص١٧