بانو زينب ( سلام الله عليها ) « 1 »
نوشته : على احمد شلبى
پس از اينكه [ امام ] حسن [ ع ] را در كربلا كشتند و سر مبارك حضرت را از تن جدا كردند ، مشتى از اوباشان لشكريان ابن زياد - كه زياد هم بودند - خيمههاى زنان اهل بيت و ديگر زنان همراهشان را مورد يورش و حمله خود قرار دادند و به غارت و چپاول و آتشافروزى در آن پرداختند و در اين ميان توجهى به فرمان عمربن سعد كه پيشتر به آنها فرمان داده بود ، نكردند و وقعى به حرمت مرگى كه از هر سو زنان و كودكان را فراگرفته بود ننهادند و در اين برخورد خشونت و درشتىهايى - كه در چنين مواردى بىنظير بود - نشان دادند .
اين اراذل و اوباش وقتى به اهداف خود رسيدند و كار غارت و چپاول خود را به پايان بردند و نتوانستند خيمهها را با آنچه در آن بود با خود ببرند ، آنها را به آتش كشيدند ، كاروان اسيران را به راه انداختند . در ميان اين اسيران دو فرزند امام حسن بن على بودند كه دشمنان به لحاظ سنى ، توجهى به آنها نداشتند و بىآنكه آنها را بكشند رها كرده بودند .
هامش
( 1 ) - برگرفته از كتاب نويسنده با عنوان : " بانو زينب " چاپ شورايعالى امور اسلامى - قاهره .