«
وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ
- و هر چيز خوبى كه انفاق كنيد براى خود كردهايد . » و تنها آن چيز در نزد خدا انفاق به حساب مىآيد كه خالص در راه خدا انفاق شده باشد :
«
وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ
- و انفاق نمىكنيد مگر براى به دست آوردن خرسندى خدا . » و انفاق اختصاص به مال ندارد ، بلكه هر چيز را كه شخص ممكن است مالك آن باشد شامل مىشود ، همچون جاه و مقامى كه در راه ضعفا بخشش شود ، و علمى كه با آن نادانان به خير و نيكى دلالت شوند ، و هر چه انفاق شود مورد پسند خدا است و در جايى ثبت مىشود و انفاق كننده به پاداش خود مىرسد :
«
وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ
- و هر چيز نيكى كه انفاق كنيد ، پاداش آن تمام به شمار مىرسد و بر شما ستم نخواهد رفت . » [ 273 ] تا اين جا شرطهاى انفاق صالح را در تقسيم ، آنچه باقى مىماند اين است كه : در كجا بايد انفاق كنيم ، و به چه كسان ؟
قرآن به اين پرسش چنين پاسخ مىدهد :
«
لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ
- براى درويشانى كه در راه خدا گرفتار و درمانده شدهاند ، و نمىتوانند به راه افتند . » محصور و گرفتار شدن آنان به سبب ممانعت دشمن از جابهجا شدن ايشان است ، همچون كسانى كه از خانههاى خود به سبب تسليم نشدن به طاغوت به جاهاى ديگر رانده و مجبور به توقف در آنجاها شدهاند ، يا اين گرفتارى بر اثر ناتوانى و بيمارى است ، همچون مجاهدان قديمى كه جوانى ايشان در ميدانهاى نبرد سپرى شد و سپس چندان ضعيف شدهاند كه از عهدهء هيچ كارى برنمىآيند ، و نمىتوانند به كار سابق خود بازگردند .
«
يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ
- از آبرو خواهى كه دارند ،