كرده است .
قرآن در بيشتر سورهها از انفاق ياد كرده ، و در اين جا بيشتر توجه معطوف به جوانب نفسانى انفاق است ، و ناحيهاى از انفاق كه سورهء بقره دربارهء آن بيش از سورههاى ديگر بحث كرده ، اين مطلب است كه انفاق مظهرى از مظاهر ايمان داشتن به خدا و به روز بازپسين است .
در آيهء نخستين به اين ضرورت توجه پيدا مىكنيم كه لازم است انفاق در راه خدا بوده باشد ، و در آيات دوم و سوم و چهارم به اين كه نبايد به دنبال انفاق ، منت بر سر كسى گذاشت يا مايهء آزردگى او شد . اما در آيهء پنجم مثلى براى انفاق فى سبيل اللَّه مىزند كه به وسيلهء آن به اين مطلب متوجه مىشويم كه انفاق چگونه سبب تثبيت ايمان مىشود ؛ آيهء ششم به اين فرمان مىدهد / 457 كه انفاق مىبايستى از مال پاكيزه و نه از مال پليد بوده باشد و . . .
شرح آيات :
[ 261 ] خداوند بخشندهء زندگى و بخشندهء نعمتهاى آن است ، و اكنون از ما مىخواهد كه پارهاى از آنچه را كه به ما بخشيده است به او تقديم كنيم ، تا عوض آن را چند برابر به ما عنايت كند ؛ آنچه به او پيشكش مىكنيم از ميان نمىرود ، بلكه مثل آن همچون دانهاى است كه به خاك سپرده شود ؛ چنين دانهاى به پايان كار خود نمىرسد ، بلكه دانههاى ديگرى كه مىخوريم به پايان خط خود رسيدهاند ، و اين كه در زير خاك پنهان كردهايم ، چندان رشد مىكند و افزون مىشود كه به صدها دانه مىرسد . اين صنع خدا است كه اندازهء مختصرى از مال تو كه در راه او انفاق كردهاى مىگيرد و آن را براى تو چند برابر مىكند .
«
مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
- مثل كسانى كه اموال خود را در راه خدا مىدهند ، مثل دانهاى است كه هفت خوشه برآرد و در هر خوشه صد دانه باشد ، و خدا براى هر كس بخواهد دو