بسم الله الرّحمن الرّحيم
علّامه : حضرت رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم ، انس و علاقهء شديدى به قرآن كريم داشتند ؛ بطوريكه عادت آنحضرت چنين بود كه اگر كسى يك آيه از قرآن مجيد در نزد آنحضرت مىخواند ، حضرت آيهء بعد را بدنبال آن مىخواندند ؛ و از طرفى آنحضرت مركز رحمت و مودّت بودند .
يك نفر از افرادى كه مَهدور الدَّم بود ( يعنى كسى كه بواسطهء تخطّى و جنايتى كه نموده بود ، حضرت حكم قتلش را صادر مىكردند ) به حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام متوسّل شد ، و عرض كرد : يا علىّ ! چكنم تا حضرت رسول الله مرا عفو كنند ! ؟
أمير المؤمنين عليه السّلام فرمودند : به خدمت آنحضرت مشرّف شو ! و اين آيه را تلاوت كن :
تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنا وَ إِنْ كُنَّا لَخاطِئِينَ .
آن مرد چنين كرد ؛ و حضرت رسول فوراً ، بدون تأمّل آيهء بعد را قرائت كردند :
لا تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ .
و اين آيه بمنزلهء حكم عفو دربارهء آن شخص قرار گرفت . « 1 » * * *
تفسير آيهء عَبَسَ وَ تَوَلَّى * أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى
هامش
( 1 ) آيهء اوّل همان جملهاى است كه چون برادران گناهكار يوسف ، به يوسف رسيدند و برادر خود را شناختند ، از روى خجلت و شرمندگى با اين جمله تقاضاى عفو كردند . يعنى : « سوگند به خدا كه حقّاً خداوند ترا بر ما برگزيد ؛ و اختيار و انتخاب كرد ؛ و بدرستيكه ما از گناهكاران هستيم ! » ( ذيل آيهء 91 ، از سورهء 12 : يوسف ) و آيهء دوّم همان پاسخى است كه يوسف به آنها ميدهد ؛ و با آن پاسخ ، حكم عفو آنان را صادر مىكند . و معنى آن چنين است : « هيچ ملامت و سرزنش بر شما امروز نيست ؛ خداوند شما را مورد مغفرت خود قرار ميدهد ؛ و او أرحَم الرّاحِمين است . » ( آيهء 92 ، از سورهء 12 : يوسف