و يارى كردن و سعى در حوائج ايشان نمودن معادل با كفر است ، و عمداً نظر كردن بر روى [ بسوى ، خ ل ] ايشان گناه كبيره است . « 1 » » و از امير المؤمنين عليه السلام منقول است كه : ظلم كننده و يارى كننده‌ى او بر ظلم و كسى كه راضى به آن ظلم باشد هر سه در گناه او شريك اند . « 2 » » و از رسول خدا صلى الله عليه و آله مروى است كه : بهترين جهادها آن است كه چون كسى صبح كند ظلم بر كسى در خاطر نداشته باشد . « 3 » » و از اميرالمؤمنين عليه السلام منقول است كه : هر كه برود نزد توان گرى و به نزد او شكستگى كند براى توان گرى او ، دو ثلث دينش مىرود « 4 » » و در ورايت معتبر « ل » وارد شده كه : هر كه برساند به پادشاهى حاجت كسى را كه نتواند حاجت خود را به او رساند ، حق تعالى در قيامت پاهايش را ثابت گرداند ، « 5 » و امّا كسى كه در خانه‌ى پادشاهان باشد كه ضرر و ستم ايشان را دفع كند و اصلاح امور مسلمانان نمايد و محتاجان شيعيان به ايشان متوسّل شوند ، پس آن‌ها مؤمنان به حقّ و راستى اند و امينان خدا در زمين اند ، و نور ايشان روشنى مىدهد اهل آسمان را ، و در قيامت عرصه‌ى محشر را روشن مىكند . « 6 »

و امّا آداب معاشرت مخالفين تقيّه است و از براى تقيّه فضيلت زياد روايت شده بلكه وارد شده است كه : « تقيّه سپر ايمان است ، و كسى كه تقيّه نمىكند ايمان ندارد ، « 7 » »