حضرت امام حسين عليه السلام بفرمايد كه بنويسند ، و اين در صورتى است كه پيش غافل شده باشد و كفن را مهيّا نكرده باشد ، و اگر نه مؤمن مىبايد كه هميشه كفن او پيشش باشد كه هرگاه به آن نظر كند ثواب يابد « 1 » ، پس از آن ديگر دل فرزند و زن و اموال كنده متوجّه حق تعالى شود .
وصيّتت نيكو
و وارد شده كه « هر كه در وقت مرگ وصيّت نيكو نكند علامت نقصان عقل و مروّت او است . عرض كردند چگونه وصيّت كند ؟ فرمودند : چون نزديك وفات او شود مردم نزد او جمع شوند بگويد : « اللهم فاطر السموات و الارض » . . . تا آخر « 2 » و اگر صحيفه خود را پيشتر درست نكرده باشد جمعى از مؤمنان را حاضر كند و بر اعتقادات خود ايشان را گواه بگيرد به اين نحو : « بسم الله الرحمن الرحيم اشهد ان لا إله الا الله » . . . تا آخر شهادت به تفصيلى كه اين مقام گنجايش ذكر آن را ندارد .
وظايف افراد دربارهى محتضر
و بايد خويشان و برادران مومن در چنين حال او را تنها نگذارند و نزد او قرآن و دعا بخوانند به خصوص سورهى يس و الصّافّات و آيةالكرسى و آيه سَخَره و سه آيه از آخر سورهى بقره و سورهى احزاب و غيرها و عقايد حقّه را بر او بخوانند ، و همچنين دعاى عديله و معنيش را اگر نداند در حال احتضار كه در نهايت ناتوانى است در آن وقت ، « و لا إله الا الله » تلقين او كنند كه هر كه اين كلمهى شريفه آخر سخنش باشد داخل بهشت شود « 3 » ، و كلمات فرج « 4 » را بر او تلقين كنند و به او بگويند كه بگويد :