آداب عيادت كردن بيمار
و نيز فرمودند كه « درد چشم را عيادت نمىباشد و در اول بيمارى سه روز متوالى او را بايد ديد ، بعد از آن يك روز يك روز ، پس چون بيمارى بسيار طول كشد او را به عيالش مىبايد گذاشت و عيادت نمىبايد كرد « 1 » » . و در حديث ديگر فرمود كه : « چون به ديدن بيمارى رويد سيبى يا بهى يا ترنجى يا بوى خوشى با خود ببريد كه بيمار به آن استراحت مىيابد « 2 » » . و نيز فرمودند : « از تمامى عبادت آن است كه : دست بر ذراع بيمار بگذارى در وقت دعا كردن ، و زود برخيزى كه عيادت احمقان دشوارتر است بر بيمار از درد او » از امير المؤمنين عليه السلام منقول است كه : « از عيادت كنندگان كسى ثوابش بيشتر است كه زودتر برخيزد ، مگر آن كه بيمار نشستن او را خواهد و از او سؤال كند كه بنشيند « 3 » » .
در آداب مرگ
و امّا آداب مرگ : پس چون آثار او بر كسى ظاهر شد بايد به احوال خود بپردازد و متوجّه وصيّت شود و از گناهان خود توبه كند و تضرّع و زارى بسيار كند تا جناب مقدّس ايزد تعالى او را ببخشد ، و حقوق خدا و خلق آن چه در ذمّه او باشد ادا كند و به ديگران نگذارد ، و به قدر ثلث مال خود از براى خويشان و تصدّقات و خيرات و آن چه مناسب خود داند وصيّت كند ، و امور اطفال و عيال خود را بعد از توكّل به خدا به امينى بگذارد و وصى براى اولاد صغير خود تعيين كند ، پس كفن خود را مهيّا كند و از شهادتين و عقايد حقّه و اذكار و ادعيّه كه در كتب مبسوطه مفصّلًا ذكر شده به تربت
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 3 ، ص 117 ، ح 1 .
( 2 ) . همان ، ص 118 ، ح 3 .
( 3 ) . همان ، ص 118 و 119 ، ح 6