مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — صفحة 353

و فرمود بيمارى را نمىبرد چيزى مانند دعا و تصدّق و آب سرد . « 1 » و فرمود منتهاى پرهيز و امساك چهارده روز است ، و پرهيز نه آن است كه چيزى نخورد بلكه آن است كه كم‌تر بخورد . « 2 » و فرمود : صحّت و مرض در بدن آدمى با يكديگر در مقام معارضه و مقابله‌اند ، پس هر وقت كه صحّت غالب آيد بيمار به شعور آيد و اشتهاى طعام به هم مىرساند ، پس هرگاه كه طعام بطلبد بدهيد كه شايد شفايش در آن باشد . « 3 » و فرمود كه شفاى همه دردها در قرآن است ، پس بيماران خود را مداوا كنيد به تصدّق و طلب شفا كنيد به قرآن ، كه هر كه را قرآن شفا ندهد هيچ چيز سبب شفاى او نيست . انتهى « 4 » و وارد شده كه دوا كنيد بيماران خود رابه تصدّق كه تصدّق بلاهاى محكم را دفع مىكند . « 5 » و منقول است كه : « مرد پيرى به خدمت حضرت صادق عليه السلام آمد و عرض كرد : دردى دارم و اطبّاء براى آن شراب گفته‌اند ! و مىخورم ، حضرت فرمود : چرا دواى خود نمىكنى آبى را كه خدا فرموده است كه همه چيز به آن زنده است ؟ ! گفت : با من موافقت نمىكند ، فرمود : چرا عسل نمىخورى كه خدا شفاى مردمان گردانيده است ؟ گفت : به دستم نمىآيد . فرمود : چرا شير نمىخورى كه گوشت و استخوان بدنت از شير پرورده است ؟ گفت : با طبعم موافقت نمىكند . فرمود : مىخواهى تو را رخصت بدهم كه شراب بخورى ؟ ! واللَّه ! كه هرگز نكنم . « 6 » »