، خواننده مشاهده مىكند كه حضرت امام حسن عسكرى « ع » ، « زكات » را به « مواسات برادران » تعريف كرده است . و از امثال اين احاديث فراوان پراكنده در اين فصل و آن فصل كتاب ، و در ديگر كتابهاى گران ارج حديث ، بر ما معلوم مىشود كه روح اقتصادى دين و قرآن - كه سنّت و حديث آن را تفسير كرده است - در بارهء اموال جز انفاق مال و به گردش انداختن آن در ميان مردم نيست ، تا توده هاى مردم همه بتوانند از مواهب الهى بهره مند گردند .
اين روح اقتصادى و هدف نهايى ، خويگر شدن به اخلاق دين است ، نه ريزبينى در محاسبات مالى مربوط به حقوق شرعى ، و سپس دست داشتن از انفاق ، به عذر اينكه مقدار لازم را ادا كردهايم ، با به فراموشى سپردن « زكات باطنه غير رسمى » و « حقّ معلوم » .
و از جمله چيزهايى كه ما را به عملى كردن « مواسات مالى » ، اگر چه با پرداخت مقدارى افزون بر زكات هدايت مىكند ، كلام امام صادق « ع » است در پاسخ سؤال سماعة بن مهران ، در بارهء كسانى كه زكات نمىتواند جوابگوى نيازمنديهاى ايشان باشد كه فرمود :
« . . . فيحقّ على المسلمين . . . المؤاساة لأهل الحاجة و العطف منكم « 1 » . . .
( 1 ) بر مسلمانان لازم است كه . . . نسبت به كسانى كه نيازمندند و عطف توّجه شما را مىطلبند ، مواسات نشان دهند » .
ح - زكات نپرداز ( مانع الزّكاة ) نبايد به مساجد مسلمان داخل شود
حديث
1
الإمام الباقر « ع » : بينا رسول الله « ص » في المسجد ، إذ قال : قم يا فلان ! قم يا
هامش
« 1 » . « اصول كافى » 2 / 175 ؛ « وسائل » 11 / 597 . اين حديث را در فصل 26 ، از اين باب آوردهايم - بند « ج » ( همين جلد / 147 ) .