2 * ( وَجَعَلْنا لَكُمْ فِيها مَعايِشَ ) * . . . « 1 » معيشتهاى شما را در آن ( زمين ) قرار داديم . . . 3 * ( وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ الله حَلالًا طَيِّباً ) * . . . « 2 » از آنچه حلال و پاكيزه است و خدا روزى شما قرار داده است ، بخوريد . . . 4 . . . * ( خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ ) * . . . « 3 » آنچه را كه به شما داديم با نيرو بگيريد ( و بدان عمل كنيد ) . . . بنگريد ! مىخواهيم در اينجا به نيازمنديها و حدود و اندازه هاى آنها اشاره كنيم تا توهّم نادرستى كه شايد در نزد بعضى از مردمان و حتّى در نزد برخى از مدّعيان فضل و فقه و دين وجود داشته باشد از ميان برود ، و آن توهّم اين است كه تكليف نسبت به مسكين و فقير عبارت از اين است كه مقدار اندكى مال به آنان داده شود تا سدّ جوع و دفع برهنگى كنند و - مثلا - قوت يك روز و شب در اختيارشان قرار گيرد تا بخورند و نميرند . . . و ديگر واجب نيست به اندازه اى به ايشان داده شود كه توانايى دست يافتن به معيشت مقتصدانه و متوازنى داشته باشند ، و معرفت دينى و فرهنگ خويش را توسعه دهند ، و با ديگر افراد اجتماع در امر دين و دنيا شريك شوند .
اين وهمى فاسد و نادرست است و انديشه اى ضدّ اسلامى است كه
هامش
« 1 » . « سورهء حجر » ( 15 ) : 20 .
« 2 » . « سورهء مائده » : 88 .
« 3 » . « سورهء بقره » : 63 .