امام الحقّ و الوقعة تعرف بيوم صفّين . و أمّا « 1 » المارقين فهم الّذين مرقوا ، أى خرجوا من دين اللّه و استحلّوا القتال مع خليفة رسول اللّه ، و هم عبد اللّه بن وهب / * الف / 247 / الراسبى و حرقوص بن زهر البجلى المعروف بذى الثّدية ، و تعرف تلك الوقعة بيوم النّهروان ، و هى من أرض العراق على اربعة فراسخ من بغداد » « 2 » .
و امّا در باب مخالفين حضرت امير - عليه السّلام - در امامت ، پس اختلاف نمودهاند علماى شيعه در اين قوم ، بعضى حكم به كفر ايشان نمودهاند از جهت آن كه ايشان ضرورى دين را انكار نمودهاند ، و آن نصّ جليست كه دالّ است بر امامت آن حضرت - عليه السّلام - با تواتر آن نصّ .
و رفتهاند آخرون از اينها كه ايشان فسقهاند و علّامه اين را أقوى دانسته . بعد از اين اختلاف نمودهاند اين جماعت از علما در سه قول :
يكى : آن كه بعضى گفتهاند : اينها مخلّد در نارند از جهت عدم استحقاق اينها بهشت را .
دويم : آن كه بعضى گفتهاند كه : بيرون آورده مىشوند از نار و به بهشت مىروند .
و ثالث : چيزى است كه خوب شمرده ابن نوبخت و به اين نحو راضى شدهاند ايضا جماعتى از علماى ما و آن اين است كه بيرون آورده مىشوند عامّه از جهنّم از جهت عدم كفر كه موجب [ ب - 328 ] خلود و نار باشند ، ليكن داخل بهشت گفتهاند نمىشوند از جهت عدم
هامش
( 1 ) . ن ، م : امام
( 2 ) . المغرب ، ج