بعضى گفتهاند : شش ركعت آن را ميان جمعه و عصر بايد كرد ، و اكثر اخبار بر اين دلالت دارد ، و ظاهرا مخيّر باشد و هر دو خوب باشد .
دوّم : در عدد ركعات است ، و اكثر علما بيست ركعت گفتهاند ، و از بعضى روايات بيست و دو ركعت ظاهر مىشود - چنانچه شيخ مفيد به اين قائل شده - و از بعضى روايات شانزده ركعت ظاهر مىشود .
سوّم : در كيفيّت تفريق است ، و در آن نيز در اخبار و اقوال اختلاف بسيار هست ، و مشهور آن است شش ركعت را وقتى مىكند كه آفتاب پهن شود ، و شش ركعت را وقت چاشت ، و شش ركعت را نزديك زوال ، و دو ركعت را بعد از زوال پيش از فريضه ؛ و بعضى گفتهاند : شش ركعت اوّل را در وقت چاشت مىكند ، و شش ركعت دوّم را نزديك به زوال ، و دو ركعت را در اوّل زوال ، و شش ركعت را بعد را فريضه ؛ و بر اين نحو احاديث صحيحه وارد شده است . و « ابن جنيد » و « شيخ مفيد » بيست ركعت را به روش مشهور قائل شدهاند و دو ركعت بعد از عصر اضافه كردهاند كه بيست و دو ركعت باشد .
چنانچه در حديث صحيح از حضرت امام رضا عليه السّلام وارد شده است : « شش ركعت را در بامداد كن ، و شش ركعت را بعد از آن - يعنى : به فاصله - و شش ركعت را بعد از آن و دو ركعت را بعد از زوال و دو ركعت بعد از عصر » ؛ و ظاهرا همه خوب است و بسيارى از احاديث دلالت مىكند بر آنكه دو ركعت زوال را وقتى مىكند كه مشتبه باشد زوال شده است يا نه ، چنانچه شيخ مفيد گفته است ، و ظاهرا اين اولى و احوط باشد . و « ابن بابويه » گفته است : همه را با هم پيش از زوال و ميان دو نماز و بعد از عصر مىتوان كرد ، و چون با هم كند شانزده ركعت مىكند ، زيرا كه زيادتى چهار ركعت براى تفريق است ، چنانچه در « فقه الرّضا عليه السّلام » وارد شده است ، و ظاهرا به اين عمل توان كرد . »
تمام شد كلام علّامهء مجلسى عطّر اللّه مرقده .
جمال الاسبوع بكمال العمل المشروع ( فارسى ) — صفحة 275
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٧٥