فصل بيست و هفتم در ذكر بعض نمازها كه علما در اعمال روز جمعه ايراد فرمودهاند
از جمله نماز حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است .
مؤلّف گويد : شايد كسى كه نماز حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم يا نماز يكى از عترت طاهرهء او را بجا آورد ، به خاطرش خطور كند چون نماز او را بجا آورده ، با او در آن نماز مساوى شده است ! مبادا كسى اين مطلب به خاطرش بگذرد ، يا اعتقاد اين معنا را بكند ، كه اين اعتقاد از مهلكات است ؛ و كشف اين معنا در اواخر جزء سوّم شد به آنجا رجوع شود ، و بس است در اين مقام تذكّر اين مطلب كه ايشان - صلوات اللّه عليهم اجمعين - نپرستيدند خدا را به جهت ترس از آتش و نه به جهت شوق بهشت ، بلكه يافتند او را اهل از براى عبادت ، پس او را از روى اخلاص عبادت كردند ؛ و امّا تو اگر نبودى به جهت آمال دنيويّه و آرزوهاى اخرويّه ، بسا بود كه او را پرستش نمىكردى و اهتمام نداشتى به عبادت او ، چه فريضه و چه نافله ، پس تو در واقع و تحقيق شهوت و لذّت خود را مىپرستى ، پس تو كجا گم شدى أز طريق توفيق و عبادت اهل شهود و تصديق ،
[ مترجم گويد : ] و چه خوب گفته رابعهء عدويّه :
لك الف معبود مطاع امره * دون الإله و تدّعى التّوحيدا .
[ : هزار معبود دارى غير از خدا كه فرمانشان را اطاعت مىكنى ، و بااينحال ادّعاى توحيد مىكنى ؟ ! ]