قرآن
1 * ( وَلا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِما آتاهُمُ الله مِنْ فَضْلِه هُوَ خَيْراً لَهُمْ ، بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ ، سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِه يَوْمَ الْقِيامَةِ ) * . . . « 1 » كسانى كه در بارهء آنچه خدا از فضل خود به آنان بخشيده است بخل مىورزند ، گمان نكنند كه اين كار به سود ايشان است ، بلكه شرّى است براى آنان ، و آنچه كه به آن ( در دنيا ) بخل ورزيده بودند ، در روز قيامت همچون طوقى ( از آتش ) بر گردنشان خواهد افتاد . . .
3 - بدترين پيامد ، دورى از خداى متعال
حديث
1 النّبيّ « ص » -
فيما رواه الإمام الصّادق ، عن آبائه : السّخيّ قريب من الله . . .
و البخيل بعيد من الله . . . « 2 »
( 2 ) پيامبر « ص » - به روايت امام صادق « ع » ، از پدرانش : سخى و بخشنده به خدا نزديك است . . . و بخيل از خدا دور است . . . 2
الإمام علي « ع » : . . . لا حاجة لله فيمن ليس لله في ماله و نفسه نصيب . « 3 »
( 3 ) امام على « ع » : خدا را به آن بنده كارى ( و توجّهى ) نيست كه از جان و مالش چيزى در راه خدا ندهد .
هامش
« 1 » . « سورهء آل عمران » : 180 .
« 2 » . « بحار » 73 / 308 ؛ از كتاب « الإمامة و التّبصرة » .
« 3 » . « نهج البلاغه » / 1146 ؛ « عبده » 3 / 180 .