اى مونس جان . . . دردِ من وصالت . ص 288
« د » تا هست جهان . . . از فلك روا باد . ص 307
خصمت كه همى . . . چو سنگ آسيا باد . ص 307
در اين بند و خوارى . . . تو بر من نتابد . ص 201
كرا تاييد يزدان . . . چشمهء حيوان بيابد . ص 209
هركس كه نزد ايشان . . . با ناز بازگردد . ص 203
زمام حكم چون . . . قضا ممكن نگردد . ص 209
چوبى كه به اختيار . . . ز انتظار دارى گردد . ص 43
نه چون موسى بود . . . صلابت چون عمر دارد . ص 126
چگونه باشى از . . . هميشه كيش دارد . ص 193
مشو غرّه به لطف . . . نوشش نيش دارد . ص 193
اين همه دردِ دل . . . كه مىببايد مرد . ص 328
كه دولت يار آن . . . در دل بوستان سازد . ص 268
گوهرى كان . . . منيعتر باشد . ص 21
ظلم صفراى ملك . . . سكنگبين آمد . ص 266
در صف اوّل آن . . . كارها نكو داند . ص 36
تا هرچه بود . . . ما به تو رساند . ص 69
دور سپهر هرگز بر . . . گاه ابر دُر فشاند . ص 199
هركه او قدر . . . در حديد ننشاند . ص 252
ملك آلوده مرگ . . . پالوده جاودان ماند . ص 118
چون كار مرا قرار . . . در او مراد من ننهادند . ص 459
آفتاب ارچه روشن . . . ابر ناپديد كند . ص 480
منشين با بدان . . . پاكى ترا پليد كند . ص 480
روضة العقول ( فارسى ) — صفحة 706
مساهمون: محمد غازي ملطيوي
ص٧٠٦