دو مصيبت است » ، و عبارت عربى دوم نيز بايد همين معنا را برساند درحالىكه چنين نيست . معانى اول « ضجّ » بانگ شتر است به خصوص از روى ناراحتى ( مانند تحمل بار بسيار ) ، و متداولترين معانى « عجّ » فرياد زدن ( و از جمله تلبيهء حاجيان ) و برخاستن گرد و غبار است . بنابراين به نظر مىآيد كه - بر خلاف متن دو نسخه - در اينجا واژهء « ثجّ » به معناى « ذبح شدن » مناسبتر باشد .
( ص 431 ، س 19 و 20 )
التعجيل رائد التّخجيل .
ترجمه : شتابزدگى پيشاهنگ شرمندگى است .
( ص 432 ، س 20 )
إيّاكم و خضراء الدّمن .
( از امثال نبوى )
ترجمه : از سبزهء رسته در مزبله بپرهيزيد .
( ص 432 ، س 24 )
من اتّكأ على البحر غرق و من دنا إلى النّار احترق .
ترجمه : آنكه به دريا تكيه كند غرق مىشود و آنكه به آتش نزديك شود مىسوزد .
( ص 433 ، س 212 )
أسوأ القول الإفراط .
( جمهرة الأمثال عسكرى ، ج 1 ، ص 20 ) .
ترجمه : بدترين سخن آن است كه از حد بگذرد .
( ص 434 ، س 7 )
فاطلب العزّ فى لظى و ذر الذّ * لّ و لو كان فى جنان الخلود
از متنبّى ( العرف الطيّب فى شرح ديوان ابى الطيّب ، ج 1 ، ص 115 : دع الذّل به جاى ذر الذّل ) .