( العقد الفريد ابن عبد ربّه ، ج 1 ، ص 72 ) .
ترجمه : من ديدهام و در گذشت روزها مىتوان آزمود كه صبر فرجامى خوش دارد .
( ص 242 ، س 5 )
من اشتدّ حرصه أوشك وقصه .
كسى را كه آز فزون شود چندان نمىپايد كه گردنش بشكند .
( ص 242 ، س 20 )
و لقد رأيت من الحوادث عبرة * و الدّهر ذو عبر لمن يتدبّر
من از پيشامدهاى روزگار عبرت گرفتهام ، و روزگار براى كسى تأمّل كند عبرتها دارد .
( ص 242 ، س 24 )
صكّة عمىّ يا صكّة أعمى يا صكّة الأعمى ( لسان العرب ذيل « صك » ، مسند احمد بن حنبل ، به تصحيح احمد محمد شاكر ، ج 1 ، ص 193 ) ، در اينجا به معناى « حادثهء ناگهانى و پيشبينى نشده » به كار رفته است .
( ص 243 ، س 13 )
و قلّ من جدّ فى أمر يطالبه * فاستصحب الصّبر إلّا فاز بالظّفر
( العقد الفريد ابن عبد ربّه ، ج 1 ، ص 72 . يحاوله به جاى يطالبه )
ترجمه : بهندرت پيش مىآيد كه كسى براى رسيدن به مراد خويش تلاش كند و با صبر همراه شود اما به كام دل نرسد .
( ص 243 ، س 16 )
شرور أمّتى عزّابها .
ترجمه : بىهمسران بدترين كسان امت مناند .
( ص 243 ، س 20 )
وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ مِنْ عِبادِكُمْ .