- ( 1 ) دست خويش به گردن خود مبند ( و در خرج كردن خسيسى مكن ) ، و يكباره همهء آن را مگشاى ( و هر چه دارى مده ) ، چه در اين صورت ، همى سرزنش شوى و دريغ خورى ،
حديث
1 - الإمام علي « ع » : كن سمحا و لا تكن مبذّرا ، و كن مقدّرا و لا تكن مقتّرا . « 1 »
امام على « ع » : دست و دل باز باش ، نه تبذيرگر ( ولخرج ) ؛ و ميانه رو باش ، نه تنگ نظر ( خسيس ) . 2 - الإمام السّجّاد « ع » : اللَّهمّ صلّ على محمّد و آله ، و احجبني عن السّرف و الازدياد ، و قوّمني بالبذل و الاقتصاد ، و علَّمني حسن التّقدير ، و اقبضنى بلطفك عن التّبذير ، و أجر من أسباب الحلال أرزاقي ، و وجّه في أبواب البرّ إنفاقي . « 2 »
امام سجّاد « ع » : خدايا بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، و مرا از اسراف و زياده روى دور ساز ، و به بخشيدن با ميانه روى توانم ده ، و راه خرج كردن درست را به من بياموز ، و به لطف خود دست مرا از تبذير ببند ، و روزى مرا از راه حلال به من برسان ، و خرج كردنم را در راه نيكوكارى قرار ده . 3 - الإمام الرّضا « ع » - قال العبّاسىّ راوي الحديث : استأذنت الرّضا « ع » في النّفقة على العيال ؟ فقال : بين المكروهين . قال : فقلت : جعلت فداك ، لا و الله ، ما
هامش
« 1 » « نهج البلاغه » / 1103 ؛ « عبده » 3 / 159 .
« 2 » « صحيفهء سجّاديّه » / 202 ( دعاى 30 )