و
و
- ( اصطلاح ادبى ) و او بطور مفرد در زبان و قواعد عرب بر چند وجه و معنى است 1 - عاطفه و معنى آن مطلق جمع است مانند
« فَأَنْجَيْناهُ وَ أَصْحابَ السَّفِينَةِ
-
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً وَ إِبْراهِيمَ »
و از سائر حروف عاطفه ممتاز است به آنكه براى مطلق جمع است و ديگر آنكه با « اما » مقترن شود مانند
إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً »
و ديگر اقتران به « لا » است اگر مسبوق بنفى باشد و قصد معيت از و نباشد مانند « ما قام زيد و لا عمرو » و
« وَ ما أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنا زُلْفى »
و اقتران بليس مانند
« وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ »
و مشخصات ديگر .
2 - واو استيناف مانند
« لِنُبَيِّنَ لَكُمْ وَ نُقِرُّ فِي الْأَرْحامِ ما نَشاءُ »
كه ما بعد خود را رفع دهد و مانند
« مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِيَ لَهُ »
3 - و او حاليه كه داخل بر جمله اسميه شود مانند « جاء زيد و الشمس طالعة » 4 - و او بمعنى مع مانند « جاء البره و الجلباب » كه ما بعد خود را نصب دهد 5 - و او يكه داخل بر مضارع شود و آن را منصوب كند به تقدير ان كه آن را عطف بر اسم صريح كند مانند
« وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ »
6 - و او قسم كه ما بعد خود را جر دهد مانند
« وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ
-
وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ
وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ »
7 - و او بمعنى رب مانند « و بلدة ليس لها انيس » 8 - و او زائد مانند
« حَتَّى إِذا جاؤُها وَ فُتِحَتْ أَبْوابُها »
9 - و او ثمانيه مانند
« ثَلاثَةٌ رابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ ،
سَبْعَةٌ وَ ثامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ »
10 - و او ضمير مذكر مانند زيدون و جز آن ( از معنى ص 183 - 185 ) .
واجِب
- ( اصطلاح فقهى و فلسفى ) و « الواجب ما يذم تاركه شرعا لا الى بدل و يطلق على ما لا بد منه » و در مقابل حرام است . رجوع بوجوب شود .
در فلسفهء - مفاهيم ذهنى را فلاسفه از