« 1 » در عنفوان شباب با آن جمعيتى كه حضرت وهّاب به او عنايت كرده بود دست از همه برداشت ، و با همشيرهء كبرى و همشيرهء ديگرى كه زوجهء عين الدّين عليخان بود ، و بعضى از اولاد آنها به عتبات عاليات عرش درجات مشرّف شد ، و از آنجا سعادت زيارت بيت اللّه الحرام و حرم حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - و ائمهء بقيع - عليهم السلام - را دريافتند . همشيرتان مكرّمتان مع اولاد به مرشدآباد مراجعت نمودند ، و ايشان مجاورت عتبهء خامس آل عبا را اختيار كردند ، و مدّتى از بلبلان خوشالحان آن چمن بود ، و در مجلس شريف عاليجناب ، مستغنى الالقاب ، وحيد الزّمان ، مرجع الانام ، مرحوم مغفور جنّت آرامگاه ، ميرزا محمّد مهدى شهرستانى - قدس سره - و جناب مجتهد العصر و الزمان مير سيد على طباطبائى - دام ظله العالى - به استفادهء علوم شرعيّه مشغول بود ، و به فيض زيارت عتبهء عليّهء عاليه ، امام ثامن ضامن - عليه السلام - نيز رسيده .
و در قضيّهء وهّابى كه همهء مقدّسين به مضمون « الفرار مما لا يطاق من سنن المرسلين » « 2 » به اطراف عالم فرار كردند ، به سمت ايران رفتند ، و از آن حدود به سمت هندوستان تشريف برد ، و در اين اوقات در مرشدآباد بنگاله مىباشند ، و با ايشان در آن بلده ملاقات اتفاق افتاد ، نهايت مهربانى و الفت و و داد و طريقهء دوستى و اتحاد را با اين فقير مرعى فرمود .
و از ايشان چهار ذكور موجوداند : عاليحضرت رفيع منزلت ميرزا محمّد
هامش
( 1 ) و در : « د » .
( 2 ) الاسرار المرفوعة : 254 ، يعنى : فرار از چيزى كه انسان طاقت آن را ندارد از روش پيامبران است .