گردشگرى مذهبى راهبردى مناسب در جهت گسترش همگرايى ميان ايران و عراق
ابوطالب احمدى اركمى « 1 »
لاله نظرى ولنى « 2 »
چكيده
گردشگرى مذهبى به معناى بازديد از اماكن مقدس و شركت در مراسم مذهبى با هدف رسيدن به آرامش و تقرب به خداوند ، يكى از گونههاى مهم گردشگرى در جهان امروز تلقى مىشود كه 26 درصد از كل جريان گردشگرى را به خود اختصاص داده است . ايران و عراق به عنوان دو كشور همجوار و مسلمان ، تا قبل از سقوط صدام ، على رغم برخوردارى از مولفهها و منافع مشترك فراوان ، از نوعى واگرايى در سياست خارجى خود رنج مىبردند . با سقوط رژيم بعث و ايجاد تحولات جديد در عراق ، شاهد شكل گيرى مناسبات نزديك و حسنه ميان دو كشور هستيم كه در اين رابطه نقش گردشگران مذهبى به عنوان سفيران فرهنگى در افزايش مناسبات و ايجاد همگرايى ، بسيار چشمگير است . مقاله حاضر با روش توصيفى - تحليلى و بهره گيرى از مطالعات كتابخانهاى و اسنادى سعى دارد ، تا ضمن تبيين جايگاه گردشگرى مذهبى در اسلام ، به شناسايى جاذبههاى گردشگرى مذهبى در دو كشور مذكور پرداخته و نقش اين گونه از گردشگرى را در گسترش مناسبات و ايجاد همگرايى بين دو كشور مورد بررسى قرار دهد . مطالعات صورت گرفته حكايت از آن دارد كه حاكميت عنصر شيعه در عرصه سياسى دو كشور و وجود بيش از 8 هزار جاذبه مذهبى در ايران از سويى و قرار داشتن عتبات عاليات در عراق از سوى ديگر ، مىتواند سبب رونق گرفتن گردشگرى مذهبى و افزايش ارتباط ميان شهروندان دو كشور همسايه شود . اين مساله در در از مدت ضمن افزايش سطح مناسبات در زمينههاى مختلف ، ميزان همگرايى ميان دو كشور را بهبود مىبخشد .
كليد واژه : گردشگرى مذهبى ، همگرايى ، عتبات عاليات ، جاذبه مذهبى .
هامش
( 1 ) . دانشجوى دكتراى تخصصى مطالعات جنوب غرب آسيا ، دانشگاه آزاد اسلامى واحد علوم و تحقيقات .
( 2 ) . كارشناس ارشد جغرافيا و برنامه ريزى توريسم /lale veleni @ yahoo . com