فتح بابل و تاثير آن بر رواج و گسترش فرهنگ نگارش در ايران
اعظم اميرى « 1 »
سحر شفيعى « 2 »
چكيده
بر طبق مدارك باستان شناسى ، در اواخر قرن ششم قبل از ميلاد ، حجم الواح خطى در ايران افزايش بسيار پيدا مىكند . تاكنون اين موضوع مورد پژوهش و بررسى علمى قرار نگرفته است اما نگاه عمومى ، وجود اين مسئله در اين برهه زمانى را تنها نتيجه تشكيل و گسترش حكومت و نياز اين قدرت نوپا به كنترل و اداره مناطق مفتوحه ميداند اين در حالى است كه در دوره عيلام و ماد ، با وجود تشكيل حكومت مركزى و گستردگى نسبى قلمرو جغرافيايى ، نگارش و خط حتى در دربار پادشاهان نيز توسعه چندانى پيدا نمىكند با اينكه در همان دوره در حكومت بابل و بين النهرين خط و نگارش قرنها سابقه داشته ، نگارش به فرهنگ رايج اين ناحيه بدل شده و اغلب اتفاقات به نگارش در مىآمده است . پرسشى كه در اين تحقيق سعى مىشود بدان پاسخ گفته شود آن است كه چه عللى سبب گسترش فرهنگ نگارش و خط در آغاز دوره هخامنشى در ايران مىباشد . اين پژوهش به كمك بررسى هاى آمارى الواح تاريخى و بررسى متون تاريخى و دادههاى باستان شناختى در زمينه گسترش خط و نگارش در دوره مزبور ، مشخص ساخت كه برخورد هخامنشيان با حكومت بابل و فتح آن ، نقش بسزايى در رواج و گسترش فرهنگ نگارش در ايران داشته است .
كليد واژه : هخامنشيان ، بابل ، فرهنگ ، خط ، الواح .
هامش
( 1 ) . دانشجوى كارشناسى ارشد باستان شناسى دانشگاه تهران .
( 2 ) . دانشجوى كارشناسى ارشد باستان شناسى دانشگاه شهركرد .