بيماران بى شمارى كه از شدّت مرض ، خود را بر لب گور مشاهده مى نمودند و پس از مدّتها معالجه نزد پزشكان از شفا و بهبودى خود نوميد شده ، با آن كه تحمّل هزينه هاى و مخارج هاى طاقت فرسا را نموده بودند به اميد آن كه بهبودى و سلامتى خود را از نو بيابند ، از اين مرحله مأيوس و ناچار به حضرتش پناهنده و به معالجه مشغول مىشدند و با صرف مبلغى ناچيز در دواى نسخه آن مرحوم ، در زمانى كوتاه از انفاس قُدسيه آن رادمرد مسلمان و باتجربه به شفاى كامل نايل مىشدند و تا بودند رهين منّت او و به دعاى خير جبران مرحمت او مىنمودند .
به راستى خداوند شفا را در نفس و قدم اين مرد الهى قرار داده [ بود ] . آيا جز اين انتظار دارى نسبت به خداشناسى كه 93 سال در اين دنيا زيست كرد و آزارش به كسى نرسيد و [ كسى كه ] به جامعه مسلمانان از جان و دل خدمت گذار باشد و بندگى خدا را شعار خود سازد و به درگاه خدا تضرّع نمايد و با چشم گريان در قنوت نمازها خاصّه نماز وتر براى بيماران خود شفا همى طلبد . . .
و بود پدرم روحى فداه مواظب قرائت قرآن همه روزه ، و در مطب خود قرائت مى فرمود ، به اين اميد كه از بركت كتاب خدا شفاء در شفا خانه او نازل شود . . . و
محقق مجلسى ( شرح احوال و آثار فقيه عارف ) ( فارسى ) — صفحة 410
مساهمون: الشيخ رحيم القاسمي
ص٤١٠