و آيهء
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ
/ 125 B /
( يعنى :
« بر پاى داريد نماز را با اركان و شرايطى كه پيغمبر بيان كرده و بدهيد زكات را به دستور و ركوع كنيد با ركوعكنندگان » و تخصيص اين جزء از صلوة به ذكر بعد از آنكه فرموده است كه « أقيموا الصّلوة » ممكن است كه به اين جهت بوده باشد كه چون خطاب به يهود است و در نماز ايشان ركوع نمىباشد ، پس جهت زيادتى اعتنا به شأن ركوع مذكور شده ؛ به اعتبار آنكه باعث امتياز اين نماز است از نماز ايشان . )
ابن عبّاس گفته كه آيه در خصوص حضرت رسول و امير المؤمنين نازل شد و ايشان اوّل ركوعكنندگان و نمازكنندگاناند . 469
آنچه مذكور شد از اوّل بحث تا اينجا ابن مردويه روايت كرده از طريق عامّه .
و خوارزمى نقل كرده زياده بر اين چند آيهء ديگر : « 1 »
يكى آيهء
أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً
( يعنى : « آيا حسد مىبرند مردم را بر آنچه داده خداى تعالى به ايشان از فضل خود - يعنى : حسد مىبرند بر پيغمبر و آل آن حضرت بر آنچه تعالى به ايشان داده از نبوّت آن حضرت و امامت ذرّيّهء طيّبهء او و اباحهء نه زن داشتن و رغبت آن حضرت به ايشان ؛ چه مىگفتند كه اگر نبىّ مىبود ، هر آينه نبوّت او را مشغول مىساخت از اين امور - پس بدرستى كه ما عطا كردهايم به آل ابراهيم كتاب و حكمت و عطا كردهايم ايشان را پادشاهى بزرگ » يعنى : نبوّت و امور مذكوره عجيب و غريب نيست در
هامش
( 1 ) . در كشف اليقين چاپى ، نخست روايتى در تفسير آيهء« وَ النَّجْمِ إِذا هَوى »آمده است .