رضاى خداى تعالى - چنانچه بايع به جهت طلب ثمن مىفروشد متاع خود را - و اللّه تعالى مهربان و واسع الرحمة است مر بندگان را . » ) در شأن مرتضى علىّ - عليه السلام - نازل شد در شبى كه در فراش مطهّر حضرت رسول خدا خوابيد . 449
و آيهء
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
( يعنى : « اى گروهى كه ايمان آوردهايد ! لازم دانيد اطاعت خدا را در اوامر و نواهى او و لازم دانيد اطاعت پيغمبر را و اولى الامر از خود را - يعنى : آنانى كه صاحبان فرمان و حكماند از شما . » )
عبد الغفّار بن قاسم گفت كه از حضرت صادق - عليه السلام - پرسيدم از معنى اولى الامر ، فرمود كه : « امير المؤمنين - عليه السلام - از ايشان است . » 450
و آيهء
وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ أَنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ رَسُولُهُ
( يعنى : « اعلامى است از جانب خدا و رسول او به سوى مردم روز حجّ اكبر به آنكه خدا بيزار است از مشركان و پيغمبرش نيز بيزار است از ايشان » ) و آن اعلامكننده آن حضرت بود وقتى كه سورهء برائت را به مكّه برد .
و در مسند احمد بن حنبل مذكور است كه حضرت رسول ، ابا بكر را با آيات فرستاد به مكّهء معظّمه و بعد از آن حضرت امير المؤمنين را در عقب او فرستاد و فرمود كه : « امر شده كه نمىرساند اين آيات را مگر من يا مردى كه از من باشد . » 451
و آيهء
الَّذِينَ / 123 A / آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ
( يعنى : « آن جماعتى كه ايمان آوردهاند و اعمال شايسته كردهاند ، طوبى از براى