بهشتهايى است كه در اينها آرام مىگيرند ، در حالتى كه آن بهشتها عطايى است از خداى تعالى به ايشان به سبب كارهايى كه مىكردند ؛ و امّا فسّاق پس جايگاه ايشان جهنّم است و هرگاه خواهند كه از آن بيرون آيند ، فرشتگان عذاب بر مىگردانند ايشان را در آن آتش و گفته مىشود به ايشان كه بچشيد عذاب آتشى را كه انكار مىنموديد . » )
مفسّرين گفتهاند كه مراد از « مؤمن » علىّ بن ابى طالب است و مراد « 1 » از « فاسق » وليد است . 387
و ديگر آيهء وافى هدايت
أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ
( يعنى : « آيا كسى هست كه بوده باشد بر بيّنه و برهانى از خداى خود و در تلو او شاهدى داشته باشد از جانب پروردگار خود ؟ » و غرض از اين استفهام تقرير است ؛ يعنى : اقرار نمودن مخاطب به مضمون اين كلام و مراد اينكه البتّه چنين كسى هست . )
عبّاد بن عبد اللّه اسدى روايت كرده كه شنيدم از علىّ - عليه السلام - كه بر منبر مىفرمود كه : « هيچ مردى از قريش نيست الّا اينكه يك آيه و دو آيه
/ 113 B /
دربارهء او نازل شده . »
مردى در زير منبر گفت كه : در شأن تو چند آيه نازل شد ؟
آن حضرت - صلوات اللّه عليه - غضبناك شد و فرمود كه : اگر در حضور مردم نمىپرسيدى ، جواب نخواستى شنيد . آيا سورهء هود را خواندهاى ؟ » پس حضرت خواندند اين آيه را و فرمود كه : « حضرت رسول بر بيّنه بود و من شاهدم . » 388
هامش
( 1 ) . س : - مراد .