باب دويم در بيان فضايلى كه حاصل شد براى آن حضرت - صلوات اللّه عليه - از خارج
و در آن چند بحث است :
بحث اوّل در نسبت آن حضرت است
شكّى نيست كه خويشى و قرابت به حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - سبب شرف و مزيّت است بر كسانى كه قرابت ندارند ؛ و لهذا خداى تعالى تشريف داد ايشان را به سهم ذى القربى از خمس و ديگر فرمود :
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
( يعنى : « بترسان خويشان نزديك خود را » ) و فرمود :
وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ
( يعنى : « بدرستى كه قرآن يادآورنده است از براى تو و خويشان تو » ) و حرام گردانيد بر ايشان صدقه را از جهت شرافت و تعظيم ايشان ؛ و هركس
/ 71 A /
كه به پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - نزديكتر است ، مرتبهء او