از امتيازات بارز مرحوم سيد ، نفوذ اجتماعى بسيار گسترده ، و مرجعيت و زعامت عامّ او است .
* آغاز مرجعيت
اسناد و مدارك موجود نشان مىدهد كه از همان سالهاى نخست پس از فوت ميرزاى شيرازى ( متوفى 1312 ق ) ، شخصيت صاحب عروه ( بهعنوان يكى از نامزدان مرجعيت تقليد ) مورد توجه متدينين قرار گرفته است . مرحوم حاج سيد عبد العزيز طباطبايى ( در يادداشتهاى خود ) به نامهاى از كرمانشاه ( مورخ 10 شوال 1315 ق ) از سيد جواد حسينى فرزند مرحوم سيد على ميبدى صاحب كشكول اشاره مىكند كه مىنويسد :
بعد از ميرزاى شيرازى چون اعلم مشخص نبود و آقا ميرزا محمد حسين شهرستانى « 1 » بقاء را واجب مىدانسته نصف كرمانشاه مقلد ايشان شدند و فعلا كه خبر فوت ايشان آمد رجوع كردند به شما ( سيد ) . صراط النجاة و مجمع المسائل بفرستيد و نخبهء حاشيه شده .
با اين حساب طبعا 12 سال پس از وفات ميرزا يعنى در آستانهء طلوع مشروطيت ، كه جانشينان برجستهء ميرزا : سيد حسين كوهكمرى ، شيخ حسن ممقانى و فاضل شرابيانى ، جهان را وداع گفته بودند ، موقعيت اجتماعى - دينى صاحب عروه بسيار بالاتر رفته و آوازهء وى بهعنوان يكى از مراجع برجسته و پرنفوذ شيعه ، اقطار جهان تشيع را فراگرفته بود .
آقا سيد احمد ( فرزند صاحب عروه ) پس از فوت مرجع مشهور عصر قاجار ، مرحوم آيت اللّه شيخ محمد حسن مامقانى ( دههء سوم محرم 1323 ق ) ، در نامه به پدر
هامش
( 1 ) . آيت اللّه العظمى سيد ميرزا محمد حسين شهرستانى ( 1255 - 1315 ق ) شاگرد برجستهء فاضل اردكانى ( و مجاز به اجتهاد از جانب او ) ، و از مراجع بزرگ تقليد در عصر ناصر الدين شاه است كه در كربلا اقامت داشت و موردتوجه و احترام مراجع بزرگ وقت و حكام ايران بود . دربارهء خاندان شريف ، شخصيت جامع ، موقعيت و الا و آثار گوناگون و ارزشمند او ر . ك ، نقباء البشر ، شيخ آقابزرگ تهرانى ، 2 / 627 - 631 .