27 / 10 / 1379 سه شنبه درس شمارهء ( 275 ) كتاب النكاح / سال سوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در اين جلسه ابتدا در ادامه بررسى كلام مرحوم آقاى خويى رحمه الله استدلال جهت الحاق حكم مادر و دختر من كانت زوجة له به مادر و دختر زوجهء بالفعل را از طريق اطلاق آيه و بعضى روايات بررسى مىكنيم ، آنگاه با توجه به اجمال آيه و روايات ، اين استدلال را ناتمام و دليل بر حرمت بنت من كانت زوجة له را رواياتى همچون صحيحهء محمّد بن مسلم ، و با وحدت سياق آيه
" أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ "
، ام من كانت زوجة له را نيز حرام مىدانيم سپس به بررسى روايت على بن مهزيار كه دلالت بر عدم تحريم مىكند پرداخته و پس از توثيق صالح بن ابى حماد ، مرسل بودن آن را ثابت مىكنيم ، و بالاخره مناط حرمت در مملوسه و منظوره را بررسى خواهيم كرد .
* * * كلام در اين است كه بعد از آنكه حرمت ازدواج با مادر و ربيبهء زوجه ثابت شد ، آيا اين حرمت شامل كسى كه پس از انقضاء زوجيت مادر رضاعى زوجه ، و يا شامل دخترى كه پس از ازدواج زوجه با شوهر بعدى به دنيا آيد نيز مىشود يا نه ؟
الف ) ادامه بررسى كلام مرحوم آقاى خويى .
1 ) اشاره به كلام مرحوم آقاى خويى ( يادآورى )
از كلام مرحوم آقاى خويى بر مىآيد كه ايشان در آيه شريفه
" أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ "
به حسب ظاهر بدوى مراد از نسائكم را خصوص زنان بالفعل مىدانند كه در همان زمان هم مادر داشته باشند ، همچنين در مورد
" رَبائِبُكُمُ "
كه به معناى نبات نساءكم مىباشد ظاهر بدوى از نساءكم را خصوص همسران بالفعل مىدانند كه در زمان