6 / 7 / 1378 سه شنبه درس شمارهء ( 124 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
بحث ما در استدلال به آياتى بود كه به جواز وطى در دبر به آنها استناد شده بود .
يكى از آيات قرآن كه در اطراف آن در جلسهء قبل قدرى بحث شد آيه 222 سورهء بقره بود :
« يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ »
در جلسهء قبل در مورد كلمهء محيض و معنى آن و اينكه تكرار اين لفظ در آيه آيا به يك معنى است يا به دو معنى مختلف ؟ سخن گفته شد اكنون دنباله بحث استدلال به آيه فوق و همچنين ديگر آيات مورد استناد مجوزين را پى مىگيريم . سپس به ادلهء تحريم خواهيم پرداخت .
* * *
الف ) ادامهء بحث در آيهء « محيض » :
1 ) نكتهء تكرار كلمهء « محيض » در آيهء شريفه
در جلسهء قبل در مورد تكرار لفظ محيض در آيه گفتيم كه اگر بجاى اسم ظاهر ، ضمير به كار برده مىشد ، احتمال ارجاع آن به كلمهء اذى مطابق قاعدهء نحوى « الضمير يرجع الى القريب » وجود داشت و در اين صورت از تعبير فاعتزلوا النساء فيه « فى الاذى » ممكن بود سوء تعبير شود كه هر اذى بطور كلى منهى است درحالىكه چنين مطلبى صحيح نيست لذا اسم ظاهر را تكرار نموده است .