30 / 6 / 1378 سه شنبه درس شمارهء ( 119 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسات پيش ، مسألهء 50 دربارهء حكم موارد شبهه نسبت به جواز يا عدم جواز نظر مورد نقد و تحليل قرار گرفت و بيشتر موارد مذكور در اين مسأله بررسى شد ، در اين جلسه توضيحاتى بيشتر پيرامون برخى موارد ياد شده مىآيد و حكم فروعى كه تاكنون متعرض آن نشديم ، نيز مطرح خواهد شد و به ويژه به موارد مستثناى از حكم جواز نظر در آيهء شريفهء « غضّ » خواهيم پرداخت . سپس بحث در بارهء مسألهء 51 را آغاز خواهيم كرد .
* * *
الف ) دنبالهء استدلال به آيات در جواز يا عدم جواز نظر
در آغاز بحث دو نكته را متعرض مىشويم و سپس بعضى از فروع مسألهء 50 را مطرح مىكنيم :
نكته اول : توضيحى در بارهء نحوهء استناد حكم « ربيبه » از آيهء شريفه
ما قبلًا گفتيم كه در بارهء حرمت نظر به ربائب در آيهء شريفه چيزى ذكر نشده ، ولى ربيبه ( و همينطور اولاد رضاعى ) تنزيلًا داخل تعبير
« أَبْنائِهِنَّ »
در آيه مىشود . برخى آقايانِ در بحث ، مىگفتند كه ما ممكن است حكم ربائب را از تعبير
« أَبْناءِ بُعُولَتِهِنَّ »
استفاده كنيم . بدين تقريب كه چون در آيهء شريفه اولاد شوهر استثنا شده و ارائهء زينت به آنها تجويز گرديده ، بگوئيم كه اولاد زن هم همين حكم را دارد و در واقع در آيهء شريفه براى بيان حكم « ربائب » به
« أَبْناءِ بُعُولَتِهِنَّ »
اكتفا شده است .