نسخه ارزشمند و كهنى است كه از كهنترين نسخههاى كتاب است . از قرن نهم يا پيش از آن است . تاريخ كتابت را در آغاز و انجام و وسط نسخه داشته است كه از آغاز و انجام آن پاك شده و از ميانه پاره شده است . خط نسخه ، شبيه خط مؤلف است .
نسخه بلاغات وتصحيحات اندكى نيز دارد و احتمال دارد كه از نسخه اصل يا به يك واسطه از آن استنساخ شده باشد .
( ش . 277 ) تفسير قرآن
تأليف علّامه شيخ محمد حسين بن يحيى نورى ، از عالمان دوره شاه سليمان و شاه سلطان حسين صفوى ، و از شاگردان علّامه مجلسى .
نسخه ايست به خط نيكوى مؤلف كه در آن متن قرآن را خط نسخه و تفسير را به خط نستعليق زيبايى در حاشيه نوشته است و آن را در روز شنبه ششم شوال سال 1103 به پايان برده است . در آغاز تفسير ، دوازده مقدمه نوشته است كه همان مقدمات فيض كاشانى بر الصافي هستند و چون آنها را بسيار پسنديده ، به طور كامل نقل كرده است و پس از آن مقدمات مجمع البيان را آورده است .
در اين تفسير يادآور شده كه هنگامى كه در نگاشتن اين كتاب به سوره مائدة رسيده است تفسير الصافي را ديده است و مقدمههاى آن را نقل كرده . اضافاتى را كه از تفسير الصافي در بخشهاى قبل از سوره مائده اضافه كرده است ، در سن پيرى نوشته و خطش تغيير يافته است و از استاد خود علامه مجلسى با « قدس سره » ياد مىكند كه پيش از آن با « دام ظله » ياد مىكرد .
( ش . 1137 ) التلويح في كشف حقائق التنقيح
متن تنقيح الأصول در اصول فقه تأليف صدر الشريعه عبيد اللّه بن مسعود محبوبى بخارى ( م .
747 ) است ، كه تنقيحى است از كتاب بزدوى با اضافاتى از ديگر كتب . سپس مؤلف آن را شرح كرده و شرح خود را التوضيح ناميده است .