نامهء نود و پنجم 26 / ربيع الاول / 1330
اعتذار از نكشتن مارق .
شايد ابو بكر و عمر ، از امر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، استحباب قتل او را فهميدهاند ، يعنى امر را بر استحباب حمل كردهاند ، نه بر وجوب . و لذا او را نكشتند ، يا اينكه قتل او را واجب كفايى دانستهاند ، لذا با اعتماد بر اينكه ديگر اصحاب اين عمل را انجام خواهند داد ، كشتن او را ترك كردند ؛ اما بالاخره ، واجب انجام مىشود . و در موقع بازگشت ، نمىترسيدند كه او فرار كند و امر ضايع شود ؛ زيرا او را از قضيه آگاه نساخته بودند .
و السّلام
س