در سال 1338 ه . ق ، آن مهاجرت دينى سياسى برايش پيش آمد كه به دمشق ، فلسطين و مصر رفت و در تمام اين شهرها ، فوايد دينى و علمى برجاى نهاد .
در سال 1340 ه . ق ، از طريق دريا ، به زيارت حج بيت اللّه تشرّف يافت و اين در زمان حكومت ملك حسين بود . همراه او عدهء بسيارى از دوستانش عازم حج شدند . در آن سال ، جمعيت انبوهى از مسلمانان به حج رفته بودند ، از علما و دانشمندان بلاد اسلامى نيز بسيارى به اين زيارت مشرف شده بودند اما حضرت مؤلف از همه بارزتر بود . و اين سال ، نخستين سالى بود كه يك دانشمند شيعه اقامهء نماز مسلمانان را در مسجد الحرام ، به صورت علنى ، عهدهدار شده بود .
آرى ، مؤلف معظم ، در مسجد الحرام ، امام جماعت همهء مسلمانان بود . به همين جهت ، حج او مشهور آفاق شد و زبانزد همهء مسلمانان گرديد . ملك حسين از او سخت احترام نمود و باهم كعبه را شستوشو دادند .
در اواخر سال 1355 ه . ق ، براى زيارت ائمه عليهم السّلام به عراق آمد و بهطور شگفتانگيزى ، از طرف عموم مردم ، بزرگان و علما ، در شهرهاى نجف ، كربلا ، كاظمين و سامرا ، مورد استقبال قرار گرفت .
پس از عراق ، به ايران مسافرت كرد و به زيارت حضرت رضا عليه السّلام مشرف گرديد . در اين سفر ، از قم ، تهران و ديگر شهرهاى ايران ديدن كرد و مورد توجه و استقبال بزرگان و دانشمندان اسلامى ، آنچنانكه شخصيت عظيمش اقتضا داشت ، قرار گرفت .
كارهاى عمرانى او
او از بناهاى مختلف مورد نياز در جامعهء اسلامى نيز غفلت نكرد . براى وعظ و ارشاد ، حسينيه و مسجد ساخت ، براى پسران و دختران ، مدرسه بنا كرد ، براى طلاب نيز مدرسه بنا كرد و مدارس دورههاى بعد را تا مقطع دانشگاه نيز بنا نهاد ؛ زيرا معتقد بود :
« براى هدايت انسانها ، بايد از همان جايى شروع كرد كه گمراهى شروع شده است . »
بههرحال ، در توصيف تلاش و كوششهاى اسلامى اين نويسندهء بزرگ ، هرچه بگوييم كم گفتهايم ، چه بهتر كه خواستاران شرح حال وى را به كتابها و نوشتههايى كه ،