ابتدا از يكديگر ، ورود در بحث را اجازه مىگيرند و از اينجا كه : « آيا وحدت امت اسلامى ايجاب نمىكند كه شيعه به مذهب جمهور ( اهل سنت ) بپيوندد » ؟ مناظره را شروع و تعقيب مىكنند و سرانجام ، با روشن شدن صحت و اتقان مذهب شيعه ، بحث پايان مىگيرد . شما هم مىتوانيد براى آگاهى و روشن شدن اين بحث عقيدهاى ، همينگونه ، اين مطلب را دنبال كنيد .
و بالاخره در يك كلمه بايد گفت : سؤالات مهمى كه در بحث امامت و خلافت پيش مىآيد ، در اين كتاب ، مطرح و پاسخ داده شده است . و اين روش بسيار جالبى است براى كسى كه در راه تحقيق و بررسى گام مىنهد و يك انگيزهء مهم در ترجمهء اين كتاب ، از زبان عربى به فارسى ، نيز همين بوده است .
در همين جا بايد بگويم : اگر در ضمن مطالعهء كتاب به عباراتى برخورديد كه از آن بوى توهين يا توبيخ نسبت به طرف مقابل مىآيد مربوط به قلم من است ، نه نويسندگان اصلى ؛ شايد من مفهوم كامل جملهء عربى را درك نكردهام و نتوانستهام ريزهكارى عبارت را در قالب عبارت فارسى بريزم ، و گرنه از مجموعهء كتاب به خوبى نمايان است كه بحثكنندگان ، كمال احترام را براى يكديگر رعايت كردهاند .
البته ، گاهى در ضمن بحث و توضيح استدلال ، سخن به جايى رسيده كه راهى ، جز آوردن تعبيراتى خاص براى روشن ساختن مبحث ، وجود نداشته است اما آن تعبيرات نيز با رعايت ادب و احترام بيان شده است .
* * * بايد توجه داشت كه اين كتاب ترجمههاى ديگرى نيز به فارسى دارد . اينجانب دو ترجمه را ديدهام ، ولى آن دو را ، از جهاتى ، نارسا يافتم . البته ، اين تنها علت ترجمهء من نشده ، بلكه دليلى كه پيشتر يادآور شدم نيز سخت مؤثر بوده است .
اضافه بر اين دو دليل ، تصميم داشتم توضيحات لازمى براى بعضى از مطالب آن بيافزايم . اما حوادث زمان ، مشكلات و كارهاى ضرورىتر مرا از انجام تمام آنچه در نظر داشتم بازداشت ، تنها بيان آن توضيحات در بيست و هشت مورد ميسر گرديد كه در آخر كتاب آمده و در متن كتاب ، طى بيست و هشت شماره همراه با ( * ) ، مشخص شده است .
المراجعات رهبرى امام على ( ع ) در قرآن و سنت ( فارسى ) — صفحة 17
مساهمون: السيد عبد الحسين شرف الدين
ص١٧