بذنبه خير من باك مدلّ على ربّه .
[ الحديث 652 كان في الأرض أمانان ، فرفع أحدهما و هو رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم ، فتمسّكوا بالآخر و هو الإستغفار ]
و فيه أيضا : باب « ما جمع من جوامع كلم أمير المؤمنين عليه السّلام » ( مناقب ابن الجوزى ) و قال عليه السّلام : كان في الأرض أمانان ، فرفع أحدهما و هو رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم ، فتمسّكوا بالآخر و هو الإستغفار ، قال اللّه تعالى :
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ
الآية .
[ الحديث 653 إستنزلوا الرزق بالصّدقة ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ( مناقب ابن الجوزى ) و قال عليه السّلام : إستنزلوا الرزق بالصّدقة ، فمن أيقن بالخلف جاد بالعطاء .
[ الحديث 654 استحباب الدّعاء عند هبوب الرّياح و زوال الشمس ]
في الوسائل : ( كتاب الصّلوة ) باب « استحباب الدّعاء عند هبوب الرّياح و زوال الشمس » عن السّكوني ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال أمير المؤمنين
هامش
( گناهكار ) خندانى كه بگناه خود اعتراف دارد بهتر است از گريانى كه عجب ورزد بر پروردگار خود .
( 1 ) 652 - و نيز در همان كتاب : باب « مجموعهء سخنان امير المؤمنين عليه السّلام » ( از مناقب ابن جوزى ) است كه آن حضرت فرمود : در زمين دو امان بود يكى از آنها از دست رفت كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بود ، پس ديگرى را چنگ بزنيد ( يعنى مراقب باشيد و مداومت نمائيد ) و آن استغفار است ( چنانچه خداوند فرموده : «وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ» يعنى خداوند عذاب نميفرمايد قوم و امت تو را مادامى كه تو در ميان آنها هستى ، و عذاب نميفرمايد امت تو را مادامى كه ايشان استغفار و طلب آمرزش ميكنند ) .
( 2 ) 653 - و نيز در همان كتاب و باب : ( در مناقب ابن جوزى ) است كه آن حضرت فرمود : به صدقه دادن رزق رار فرود آوريد بر خودتان ، پس كسى كه يقين كند بعوضى كه خداوند عنايت ميفرمايد ، بيقين بخشش و انفاقش در راه خداوند زياد خواهد گرديد ( چنانچه خداوند در قرآن مجيد وعده فرموده :وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُسورهء سباء - آيهء 38 .
( 3 ) 654 - در وسائل : ( كتاب الصلاة ) باب « استحباب دعا هنگامورزيدن بادها و زوال خورشيد » از سكونى از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : در چهار جا و موقع ، دعا را غنيمت بشماريد : هنگام قرائت قرآن ،