از او خواسته شود ، يكى را برآورد و ديگرى را ردّ كند . » « 84 » اين خبر را ابو طالب مكّى روايت كرده است .
مىگويم : از طريق خاصّه ( شيعه ) عدّة الداعي از حارث بن مغيره روايت كرده كه گفته است شنيدم ابى عبد اللّه ( ع ) مىفرمود : « بپرهيزيد از اين كه چيزى از حوايج دنيا از خدا بخواهيد ، جز اين كه آن را با مدح و ثناى پروردگار و صلوات بر پيامبر ( ص ) آغاز و سپس حاجت خود را درخواست كنيد . » « 85 » امام ( ع ) فرمود : « مردى به مسجد درآمد و دو ركعت نماز خواند سپس حاجت خود را از خدا خواست ، پيامبر ( ص ) فرمود : اين بنده در درخواست از پروردگارش شتاب كرد . مرد ديگرى آمد و دو ركعت نماز گزارد سپس خدا را سپاس گفت و بر پيامبر ( ص ) درود فرستاد ، پيامبر ( ص ) به او فرمود : « بخواه تا به تو داده شود . » « 86 » محمد بن مسلم روايت كرده كه ابى عبد اللّه ( ع ) فرموده است : « در كتاب امير مؤمنان ( ع ) است كه ستايش خداوند و صلوات بر پيامبر خدا ( ص ) پيش از درخواست حاجت است و هنگامى كه خدا را مىخوانى نخست او را تمجيد و ستايش كن » ، عرض كردم : چگونه او را تمجيد كنم ؟ فرمود : « مىگويى : يا من هو أقرب الىّ من حبل الوريد ، يا من يحول بين المرء و قلبه ، يا من هو بالمنظر الأعلى ، يا من ليس كمثله شيء . » « 87 » معاوية بن عمّار از امام صادق ( ع ) نقل كرده كه فرموده است : « در دعا نخست مدح و ثناى الهى و سپس اقرار به گناهان و پس از اينها مسألت و درخواست است ، به خدا سوگند بنده از گناه بيرون نمىآيد ، مگر اين كه اقرار به آن كند . » « 88 » عيص بن قاسم روايت كرده است كه ابى عبد اللّه ( ع ) فرمود : « هر گاه كسى از شما
هامش
( 84 ) ظاهرا از كتاب قوت القلوب نقل شده و از آن نسخهاى نزد من نيست .
( 85 ) همان مأخذ ، ص 114 ، كافى ، ج 2 ، ص 484 .
( 86 ) همان مأخذ ، از كافى ، ج 2 ، ص 485 .
( 87 ) همان مأخذ از كافى ، ج 2 ، ص 484 .
( 88 ) همان مأخذ از كافى ، ج 2 ، ص 484 .