الباب الثامن و الثلثون فى طلب السعادة و ذكر الخير
الآيات : ( 1 )
وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ
. ترجمه : اما آنان كه نيكبختان آمدهاند در بهشت باشند هميشه ، تا كه آسمانها و زمينها باشد ، مگر آنچه خدا خواهد عطاى نابريده .
( 2 )
وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ .
وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ .
وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ
. ترجمه : مرا ذكرى ستوده براستى بخش بر آيندگان ، بر محمد منت مىنهند كه : ما ذكر تو بلند كرديم . و كفار را ميگويد : ايشان را حديث گردانيديم ، يعنى نيست كرديم .
الاخبار : ( 3 ) السّعيد من وعظ بغيره . السّعيد من سعد فى بطن أمّه ، و الشّقى من شقى فى بطن أمّه . ترجمه : نيكبخت كسى بود كه پند از ديگران گيرد . نيكبخت كسى بود كه در شكم مادر [ نيكبخت ] شده باشد ، و همچنين بدبخت . بعضى گويند : شكم مادر ، گور است ، كه زمين مادر است .