مقدّمهء مصحّح
مراديه مجموعهاى در علم تجويد ، در يك مقدّمه و هيجده باب و خاتمه است . اين رساله تأليف نويسندهاى ناشناس از سدهء دهم هجرى است . وى رساله را به سلطان مرادخان پيشكش كرده است . چنانچه استاد حائرى نيز در جلد 22 فهرست كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى ، پاورقى صفحهء 188 ، مرقوم فرمودهاند ، مير سلطان مراد ، نام دو تن از حاكمان مازندران از خاندان سادات قواميهء مرعشى مازندران است كه اوائل قرن 10 مىزيسته و معاصر صفويه بودهاند . يكى از آنان « مير سلطان مرادخان بن مير شاهى بن مير عبد الكريم كه . . . عمهء خان احمد خان ، والى گيلان در حبالهاش بود » و ديگرى مير سلطان مراد ، پسر ميرزا محمّد خان بن مير سلطان مراد ، كه نوهء مير مراد اوّل و عمهء خان احمد بود ( به نقل از تاريخ مازندران ، تأليف ملّا شيخعلى گيلانى ، چاپ 1352 ، به تصحيح دكتر منوچهر ستوده ) . اين رساله بر اساس نسخهء موجود در مجموعهء شمارهء 500 اهدايى طباطبايى به كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى ، كه در پاورقيها با رمز « س » مشخص گرديده ، بازخوانى شده و با نسخهء ديگرى از اين رساله كه در گنجينهء نسخ خطّى كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران در ضمن مجموعهء شمارهء 4438 موجود مىباشد ، مقابله گرديده .
به جز چند مورد افتادگى و ناخوانى نسخهء مجلس كه با نسخهء دانشگاه تكميل شد ، اختلاف قابل ذكر چندانى مگر اختلاف رسم الخطّ و ضبط برخى كلمات وجود ندارد . از