محمّد حسين نائينى ( در فقه ) ، شيخ ضياء الدّين عراقى ( در فقه و اصول ) و سيد ابو الحسن اصفهانى ( در فقه ) بهرهمند گرديد . و به شدت تحت تأثير افكار و آراء استادش عراقى قرار گرفت ، و علاقه داشت ساير آثار اين استاد را به چاپ برساند .
نامبرده در ضمن حضور دروس خارج ، خود به تدريس متون كتب درسى و دينى اشتغال داشت ، و بعد از فوت استادش « عراقى » از سال 1362 ق به تدريس خارج پرداخت و عدهاى از فضلا از خرمن دانش ايشان استفاده كردند ، و نماز جماعت را در صحن مطهر علوى بر پا مىنمود .
از آثار او
1 - الاجتهاد و التقليد .
2 - انيس الموحدين فى أحكام الدّين .
3 - تقريرات استاذه العراقى فى الاصول .
4 - تقريرات استاذه النائينى فى البيع .
5 - حاشية على العروة الوثقى .
6 - رسالهء عمليه .
7 - قاعدة لا ضرر و لا ضرار .
8 - منجزات المريض .
درگذشت
وى در سال 1382 ق در اثر ابتلاى به بيمارى قلبى به ايران بازگشت و مدت كوتاهى در « كرند » كرمانشاه توقف كرد . و سرانجام در بامداد روز دوشنبه 16 / صفر / 1383 ق مطابق با 17 / تير / 1342 ش در سن 62 سالگى در « كرند » درگذشت ، و جسدش به قم حمل و در قبرستان شيخان به خاك سپرده شد .