تحصيلات مقدماتى را در ( ميانده ) رامسر و مدارس علميهء آن شهر گذرانيد ، و سطوح عاليه را در قزوين طى نمود ، سپس به نجف اشرف رهسپار شد و مدارج عاليه را نزد آيتاللّه ميرزا حبيب اللّه رشتى و ديگر اساتيد پيموده و به درجهء اجتهاد نائل آمد .
پس از انجام تحصيلات در اوائل قرن چهاردهم به موطن خود بازگشت و در ميانده اقامت نمود و به تدريس و قضاء حوائج اشتغال ورزيد ، و در ضمن از راه كشاورزى امرارمعاش مىكرد .
وى فردى زاهد و در زندگى بىآلايش بود . چنان كه جناب حجة الاسلام آقاى حاج سيد ضياء الدّين روحانى فرزند سيد محمّد هادى از قول جدهاش ( عيال مرحوم سيد محمّد مذكور ) نقل مىكند كه : نامبرده هنگام وفات گفت : ( من از مال دنيا ارثى براى فرزندان خود نگذاردم ، آنچه كه براى آنان باقى گذاشتم دعاهاى سحر است ) . و نيز كراماتى نقل نمود كه ملخصا نقل مىگردد :
1 - پيرمردى از اهالى قاسمآباد ( تنكابنى ) كه از مريدان مرحوم سيد محمّد بوده پس از فوت او به منزلش رفت ، بسيار ناراحت بود و گريه مىكرد و مكرر مىگفت : چگونه آن خاطرات را فراموش كنم .
پرسيدند : چه خاطراتى ؟
گفت : بسيار است ، يكى از آن خاطرات اين است كه : طبق معمول اوائل فصل گرما آن مرحوم خانواده را به جورديه مىفرستاد ، و خود براى رسيدگى به مزارع شالى كه داشت مىرفت ، و تا اوائل تابستان در ميانده مىماند و من هم روزها نزدش بودم ، باهم به ييلاق جورديه مىرفتيم .
در يكى از سالها يك روز قبل از حركت به من خبر داد كه : فردا بايد به جورديه برويم .
به دو گفتم : آخر توشه لازم است ؟
به من جواب داد : ناراحت نباش باهم مىرويم كنار رودخانه ماهى صيد
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1877
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٨٧٧