حائرى به ايشان بود كه سرانجام به مصاهرت و دامادى ايشان منجر شد ، و ازاينرو به لقب ( داماد ) معروف گرديدند .
حوزهء درسى آن مرحوم
پس از ارتحال استاد خود آيتاللّه حائرى ، رسما تدريس را شروع كرد و در مدت كوتاهى محضر درسش محل تجمع فضلاى بنام حوزه گرديد .
ايشان آنقدر به امر تدريس اهميت مىداد كه نه تنها در ايام تحصيل ، بلكه در ايام تعطيلى حوزه نيز به تدريس و تربيت طلاب فاضل و دانشمند مىپرداخت .
ويژگيها و خصال روحى
آيتاللّه داماد علاقهء فراوانى به تدريس فقه و اصول و پرورش و تربيت فضلاء داشت و به همين دليل ، غالب اوقات او در شبانه روز صرف مطالعه مىشد و از پرمطالعهترين اساتيد حوزهء علميهء قم محسوب مىگشت ، در روزهاى آخر عمر كه پس از عارضهء سكتهء قلبى از ماه مبارك رمضان به بعد در منزل بسترى و همهء طبقات مخصوصا شاگردان او به ديدارش مىرفتند ، گاهى اوقات كه ساعت درسشان فرا مىرسيد و خود را از شركت در جلسهء درس و در حلقهء شاگردان و تلاميذ برجستهء خود محروم مىديدند ، گريه كرده و اين جملات پرارزش را مىفرمودند : ( من از مرگ نمىترسم ولى از اين مىترسم كه وجود عاطل و باطلى باشم ، و نتوانم انجام وظيفهء شرعى كنم ) .
داماد بسيار صريح اللهجه ، خوشمجلس ، و شوخ و شيرينسخن بود ، به مقامات صورى اهميت نمىداد ، و تواضع مخصوصى داشت . او داراى قلبى بسيار رئوف و احساساتى لطيف و كاملا روحانى بود ، مىگفتند : در تمام عمرم جز دو مرتبه ، نماز ميت نخواندم و در هر دو بار نيز منقلب شدم و نتوانستم آن را تمام كنم .
گاهى كه در مواقع مخصوصى در مسند ارشاد وعظ قرار مىگرفت ، سخنان اين